เมื่อตารางนำหน้าลืมวิญญา

ฉันไม่ตามกระแสร้อนแรง แต่มองดู—เหมือนแสงจันทนบนกำแพงวัด เงียบและศักด์ ตารางนำหน้าไม่มีวิญญาของคุณ; มันเปล่งประกายด้วยตัวเลขสุ่ม โดยไร้ซึ่งหวัง ในโลกนี้ ชัยชนะไม่ใช่เสียงดัง—แต่เป็นคำกระซอบ

ตารางคือกระจก

ทุกมือที่โต๊ะแบคคาแรตคือบทกวีฮายกูเขียนด้วยโค้ด: ห้าบรรทัดแห่งความเงียบ เจ็ดจังหว่างความสงบ ทองของมังกร? มันไม่ใช่แวววาว—แต่เป็นแสงแห่งจังหวะโบราณ ฉันเล่นไม่เพื่อชนะ—ฉันเล่นเพื่อรำลึกถึงการเคลื่อนไหวของเมฆ

งบประมาณคือพิธีกรรม

ฉันตั้งเดิมพันเหมือนธูปที่จุดไฟก่อนรุ้งเช้า: เล็กน้อย พินิจ พอดีโดยไม่มากเกินไป Rs.10? เป็นเครื่องถวาย—not การอธิษฐาน ฉันรอสายลมก่อนจะยกมือขึ้นอีกครั้ง เวลามิได้วัดเป็นวินาที—แต่วัดเป็นลมหายใจ

อย่าตามเทรนด์

เทรนด์คือผีที่สวมผ้าไหม สัญญาของเขาละลายเมื่อคุณมองใกล้เกินไป การแข่งขันสามสำรับ? มันหมายถึงnothing แต่วิญญาเจือจางกลายเป็นเสียงรบ ก็ติดตามรูปแบบ—notเพื่อขี่พวกเขา—to honor their absence.

เทศกาลอยู่ภายในตัวคุณ

โคมไฟปีใหม่? มันเคยอยู่นอกตัวฉัน—มันเคยอยู่ภายในช่วงเงียบระหว่างมือของฉัน เครื่องรางไม่มอบให้โดยแพลฟอร์ม; มันถูกสลักโดยความสงบของฉัน ชื่อของฉัน? ‘มาสเตอร์’? 不是—แต่ว่า ‘ผู้ที่รอ’

ปล่อยให้วิญญาหายใจ

คุณไม่จำเป็นชัยชนะมากขึ้น—you need more stillness. RNG มิได้มโน; มันแค่มีอยู่ เมื่อโต๊ะเงียบลง ก้าวย้อนกลับสู่แสงสว่างแห่ง祥云星光—and wait for your next breath.